Zaterdag 6 juni is in het bijzijn van haar zoon, schoonzoon en nichtje in hospice Zuideramstel als gevolg van haar kwetsbare gezondheid en een heupbreuk overleden
Dorothea Wijnanda Gerarda –Thea – Kompier-Koekenbier.
Thea is 85 jaar geworden.
Wie Thea kende, zag en ervoer, dat haar gezondheid broos was en ook dat die broosheid in de laatste maanden echt toenam. Een ongelukkige val midden in de nacht thuis, met een gebroken heup als gevolg, maakte dat de laatste levensfase van Thea was ingezet. Toen Thea in de ochtend na de val per ambulance naar het ziekenhuis werd gebracht, vermoedden haar man Wim en haar zoons, dat ze niet meer thuis zou komen. Met haar overlijden op zaterdagavond 6 juni, werd het vermoeden van ‘niet meer thuiskomen’ bewaarheid.
In 1961 leerden Thea Koekenbier en Wim Kompier elkaar kennen, wat in 1964 tot hun huwelijk leidde. Thea en Wim kregen samen drie zoons, Alfons, Vincent en Walter. Vanwege het werk van Wim als gemeentesecretaris woonden ze in diverse gemeenten en de laatste gemeente waar Wim werkzaam was, was Abcoude. Het gezinsleven kende mooie momenten, met bijvoorbeeld fijne vakanties, maar ook grote zorgen. Het verdrietige overlijden van de oudste zoon, Alfons, in 1985 heeft het gezin en zeker ook Thea getekend.
‘Wat een lieve vrouw’, zo kenschetsen dorpsgenoten en parochianen Thea. Thea was op alle fronten de zorgzaamheid zelve: voor haar echtgenoot Wim, voor haar drie zoons, in haar werk als kleuterjuf en later als vrijwilliger bij de kinderopvang in het AMC en voor de Zonnebloem. Die zorgzaamheid was ook merkbaar in de geloofsgemeenschap. Ze was een betrokken, en lieve medegelovige, maar ook een betrokken medewerker van het eerste uur in 1999 op het toen nieuw opgerichte parochiesecretariaat. Tot 2010 was ze daar een zeer gewaardeerde vrijwilliger.
Op de rouwkaart van Thea staat een aquarel van Lathyrus, die thuis op Dorpszicht hangt. Een cadeau dat Thea van haar oom Jo Bon, die het had geschilderd, in de negentiger jaren heeft gekregen als bedankje. Bijzonder, heel bijzonder: Jo Bon heeft bewust of onbewust, niet alleen de bos Lathyrus -teer, met prachtige kleuren, met een sterke groeikracht, een klimmer- vereeuwigd maar impliciet ook Thea: een lieve en liefdevolle, toegewijde echtgenote en moeder, een betrokken mens, zorgend en zorgzaam, zichzelf wegcijferend, bescheiden, geen zwakte laten zien, opstaan en doorgaan, net als Lathyrus: altijd weer naar het licht klimmen.
De dankbaarheid voor wie Thea was en is, is in de viering in liefdevolle herinnering op vrijdag 12 juni uitgebreid naar voren gekomen. Voor Thea mogen we er nu op vertrouwen, dat ze voorgoed is thuisgekomen, want Hij heeft ons dat beloofd, opgenomen in een eeuwig mysterie, waarvan wij ons geen voorstelling kunnen maken, dat ze is geklommen naar het eeuwige Licht, naar Liefde en Vrede, Geborgenheid herenigd met Alfons en andere familieleden die haar voorgingen.
We wensen haar man Wim, haar zoons Vincent en Walter, schoonzoon Wouter en verdere familie, vriendinnen, vrienden, parochianen en dorpsgenoten sterkte met dit grote verlies.
