Op 6 december jl. is vrij onverwacht (na een val) in Zorgcentrum de AA in Breukelen in het bijzijn van zijn familie overleden
Josephus Jacobus Gerardus, Jos, Bouwens,
in de leeftijd van 85 jaar.
Jos verbleef bijna twee jaar in de AA in Breukelen vanwege Parkinson en dementie.
Jos werd geboren als tweede in een gezin van vier in de Spaarndammerbuurt in Amsterdam. Zijn vader was koster en om bij te verdienen startte hij een begrafenisonderneming.
Jos was geen doorzetter op school, maar des te meer ondernemend. Hij nam Drukkerij De Haan over op de Bloemgracht, na daar een paar jaar gewerkt te hebben. Met zijn feilloze taalgevoel was hij goed in correctiewerk. Na wat omzwervingen in de horeca, ging hij werken voor zijn oudere broer die de Begrafenisonderneming van hun vader had overgenomen.
Dit werk was hem op het lijf geschreven, zorgvuldig, empathisch, betrokken en hardwerkend als hij was.
Hij trouwde midden jaren ’70 met Ria Post en zij gingen wonen in Baambrugge in het huis dat ze hadden laten bouwen. Daar werden hun twee zoons geboren. Jos had uit een eerdere relatie al een dochter, met wie een hechte band had, zij het op afstand, want zij woonde in Spanje. Na een aantal jaren in dienst van zijn broer, begon Jos zijn eigen begrafenisonderneming vanuit huis voor Abcoude, Baambrugge, Vinkeveen en omstreken. Jos werkte alleen en Ria deed de telefoon. Het was hard werken, altijd maar door, want de dood kent geen beperkingen.
Daarnaast werd Jos penningmeester in het parochiebestuur, naast zijn drukke baan! Ook werd hij lid van het Cosmas en Damianuskoor. Hij had een prachtige tenorstem. Nadat hij zijn onderneming verkocht had, breidde hij zijn vrijwilligerswerk voor de parochie uit. Hij werd voorganger in woord- en communievieringen en later ook uitvaarten en na het vertrek van pastoor Swijnenberg werd hij de parochie coördinator van de eerste Pastoraatgroep. Jos had een groot netwerk aan priesters en paters opgebouwd en kon daaruit putten om ons liturgisch rooster in te vullen. Later werd hij ook koster en kerkwacht.
En naast en tussen alles door legde hij vele bezoekjes af aan mensen die wat aandacht nodig hadden, parochianen of niet.
Helaas moest hij met voorgaan, het koor en het kosterschap stoppen vanwege zijn gezondheidsproblemen, zeer tot zijn spijt.
Voor alle vrijwilligerstaken kreeg Jos in 2021 de Cosmas en Damianuspenning. We zijn hem nog steeds dankbaar voor zijn tijd en inzet.
Jos zal door velen met genegenheid en dankbaarheid herinnerd worden. Velen, ook ik, zullen hem zeer missen, deze lieve, grappige, wijze man.
In zijn afscheid werden zijn humor, zijn stijlvolle en charmante voorkomen, zijn talent om met woorden mensen te raken en zijn liefde voor mensen gememoreerd.
Zijn koor zong hem warm en liefdevol tegemoet.
Een kleine maand voor zijn overlijden, op 8 november jl., overleed zijn vrouw
Maria Catharina, Ria, Bouwens- Post
in een zorginstelling in Utrecht. in zorgcentrum De Ingelanden in Utrecht. Ria wordt op 1 december 1940 geboren in de Amsterdamse Staatsliedenbuurt als een na jongste in een gezin van 13 kinderen. Het gezin wordt tegelijkertijd liefdevol en streng bijeengehouden door vader Bertus en moeder Elizabeth. Tijdens haar adolescente jaren ontwikkelt ‘Ria’ net als haar moederliefde een talent voor het handwerken, waarin zij tot op het laatste moment veel van haar aangeboren creativiteit kwijt kan. Van nauwkeurig borduren tot breien uit de losse pols; het is haar vorm van meditatie. Hierin schuilt ook een levenslange frustratie. Ria wil graag doorleren om handwerk te gaan doceren, maar daarvoor is in haar tijd en in de situatie van het gezin geen ruimte. Haar bestemming als jong meisje en later als vrouw is een dienstbaar leven. Eerst in de winkel van haar vader, later als onmisbaar fundament onder de uitvaartonderneming van Jos.
Het katholieke geloof laat zij op latere leeftijd los, of andersom. Toch zingt zij vanaf de oprichting van het koor Elan een aantal jaren mee als enthousiast koorlid. Vooral de liederen van Huub Oosterhuis inspireren haar.
Het ontbreekt haar niet aan inzicht in de (menselijke) natuur en de daaraan onlosmakelijk verbonden gedachten over de scheppende krachten der aarde. Die aarde laat zij tot de zomer van dit jaar keer op keer door haar vingers gaan om in haar tuin, een levenswerk van een halve eeuw, de mooiste bomen, struiken en bloemen tot wasdom te laten komen.
Zo zal zij ook worden herinnerd door haar familie, vrienden, en kennissen. Altijd bereid om de voedingsbodem te zijn waarop anderen konden bloeien. Altijd vol liefde en betrokkenheid. Bij haar familie, haar lieve hond Isis met wie zij samen op Texel zal worden uitgestrooid in een laatste ‘wandeling’, haar buren, en eenieder die haar hulp inriep. Ria zal gemist worden in het dagelijkse beeld van de Baambrugse Prinses Margrietstraat, waar ze bescheiden (en stiekem heel trots) de complimenten van voorbijgangers over haar tuin in ontvangst nam. Maar vooral ook door haar familie en vrienden, die haar bedroefd maar geïnspireerd zullen gedenken.
Ria is in besloten kring gecremeerd op 12 november.
Mogen Jos en Ria de rust gevonden hebben die zij zochten en weer samen zijn met hun geliefden die hen voorgingen.
Het is troostrijk dat Jos en Ria nu weer met elkaar zijn verenigd, voorgoed thuisgekomen in Gods eeuwige en tedere Liefde, in Licht dat ons ontgaat.
Wij wensen de kinderen, hun partners, kleinkinderen, Ria’s zus en ieder die hen missen sterkte met dit verdrietige verlies.