R.K. Parochie St Jan de Doper – Vecht en Venen

Pastor Theo de Wit overleden

In Memoriam Theo de Wit

Toen Theo lichamelijk niet veel meer kon werd aan hem gevraagd wat van grote waarde was in zijn leven. Zijn eerste woord was: Aandacht! Aandacht voor de schepping en aandacht voor mensen. Het was een rode draad in zijn leven. Ook zijn sacramenteel handelen en bidden en preken en voorgaan in de liturgie stond in het teken van aandacht.  Hij was als priester aandachtig beschikbaar en het wonderlijke was dat hij daardoor veel aandacht mocht ontvangen.

Hij heeft ‘Aandacht’ van jongs af aan ontvangen. Hij werd in 1933 geboren in Schalkwijk. Zijn ouders hadden een boerenbedrijf. Hij groeide op samen met vijfbroers en drie zussen. Zijn familie en zijn ouders hadden de stille mantra: wij zorgen voor elkaar, niemand van ons hoeft verloren te lopen. Theo heeft die zorg en aandacht aan den lijve ondervonden.

Na de lagere school in Schalkwijk ging hij naar de kostschool ‘De Ruwenberg’, en vervolgens naar het klein seminarie in Apeldoorn en  de groot seminaries Dijnselburg en Rijsenburg Zijn leven lang is hij een toegewijd priester gebleven, met een grote trouw aan de kerk. Wel zei Theo dat hij het moeilijk heeft gehad met het celibaat.  Het betekende dat hij zijn kinderenwens niet in vervulling kon brengen.

Tijdens zijn pastoraat in de wijk Presikhaaf in Arnhem volgende Theo in zijn schaarse vrije tijd een doctoraal opleiding in Nijmegen. De opleiding stond in het teken van ‘Theologie van het maatschappelijk handelen’. In 1979  voltooide hij na drie jaar studie de opleiding met een doctoraalscriptie: ‘Als schapen tussen wolven’ (Mattheüs 10,16).

Aandacht voor mensen in achterstandswijken was de reden waarom hij de opleiding volgde. Hij wilde erachter komen wat de kerk aan mensen kon vertellen vooral als ze met lege handen stonden tegenover structurele overmacht. Zo volgde hij projecten die kwetsbare mensen in het middelpunt plaatsten van aandacht en zorg.

In 1981 werd Theo benoemd in Maarssenbroek. Het waren pastoraal gezien zijn mooiste jaren. Onder zijn bezielende leiding volgden vele parochianen de pastorale school en samen vormden zij het kader dat de geloofsgemeenschap deed groeien en bloeien.

‘Geloven doe je niet alleen’ was zijn motto  en het kerkcentrum werd een ontmoetingsplek van velen. Organisatorisch gezien was Theo geen echte bestuurder. Zijn talenten lagen meer in het meedenken en samenwerken. Hij had aandacht voor collega’s in het pastoraat en moedigde hen aan om zich steeds te blijven scholen.

In 2002 ging hij met emeritaat. Hij bleef beschikbaar als er een beroep op hem werd gedaan. Hij constateerde dat zijn agenda niet leger werd. In 2024 werd Theo opgenomen in het Fraterhuis in De Bilt. Lichamelijk ging hij achteruit maar zijn belangstelling en aandacht voor zijn omgeving en voor mensen die hem bezochten was en bleef van grote waarde. In zijn wilsbeschikking heeft Theo zijn geestelijk verlangen verwoord.  Hij zegt tegen ons: ‘Ik ben niet bang om te sterven. Ik kijk er naar uit om opgenomen te worden in de Vrede van onze Heer.

 

Hans Boerkamp