Per 1 augustus a.s. ben ik door onze aartsbisschop benoemd tot de nieuwe pastoor van de parochie St. Jans de Doper. Eind juli zal ik zeer waarschijnlijk gaan verhuizen van Tubbergen naar Mijdrecht/Wilnis en ga dan wonen op de pastorie. Op 12 september a.s. om 19.00 uur zal de installatieviering in de kerk van Mijdrecht / Wilnis plaatsvinden.
Mijn naam is Hans Hermens, ben geboren op 4 december 1965 te ’s-Hertogenbosch en opgegroeid te Vught. In 2005 ben ik door Kardinaal Simonis gewijd tot priester en vervolgens door hem gezonden naar het parochieverband Twente west. In 2008 kwam ik terecht in de Betuwe, tussen Arnhem en Nijmegen, en werd pastoor van de St. Benedictus parochie. Daarna ben ik nog drie keer overgeplaatst naar een andere parochie. Nu moet ook ik hier weer afscheid nemen en dan merk ik dat ik ook hier weer gehecht ben geraakt aan vrijwilligers en parochianen. En bij een afscheid merk ik ook dat dit gehecht zijn, wederzijds is.
Ik ben nu eenentwintig jaar priester. Voor mij speelde de roeping voor het priesterschap al vroeg, vanaf mijn achtste jaar. Maar toen ik ouder werd, kreeg ik steeds meer negatieve reacties op deze keuze. En zeker in de pubertijd is het moeilijk, misschien wel onmogelijk om hier aan vast te houden.
In Nijmegen heb ik de lerarenopleiding gedaan en ben wiskundeleraar geworden, en kwam op een grote scholengemeenschap in Culemborg te werken. In deze acht jaren waarin ik leraar was genoot ik van het omgaan met de vele leerlingen. Vooral de interactie en het begeleiden van deze leerlingen trok mij zeer aan. Maar toch bleef ik mij ook aangetrokken voelen door de stem van de Roepende. Ik was 30 toen ik begon aan mijn theologieopleiding aan de Katholieke Theologische Universiteit te Utrecht en besloot pas na vijf jaar studie, mijn baan als wiskundeleraar op te zeggen en me aan te melden bij het Ariënskonvikt, de toenmalige priesteropleiding voor het aartsbisdom. Om tot deze keuze te komen is een strijd aan voorafgegaan die hoort bij een persoonlijke groei, in geloof en persoon. Achteraf, een deel van mijn levensweg overziend mag ik mij toch geleid weten.
Ik werk nu meer dan twintig jaar met veel vreugde in het pastoraat. Ik voel me bevoorrecht om mensen vanuit een gelovig perspectief nabij te mogen zijn, op momenten van vreugde en verdriet. Een ontmoeting van mens tot mens kan mij echt verwonderen, elk mens draagt een verhaal met zich mee en dat is de moeite waard om naar te luisteren.
In elk mens ontmoeten we ook een glimpje van Gods aanwezigheid. Wij allen zijn immers naar Zijn beeld en gelijkenis geschapen. Geloven is voor mij ook menselijk dicht nabij gekomen in de persoon van Jezus Christus. In Hem zien we Gods liefde en trouw bij uitstek, door lijden en dood heen. Om tenslotte in Zijn naam, ook de weg van dood naar leven te gaan.
Als pastoor krijg ik naast pastorale taken ook te maken met bestuurlijke taken, als pastoor ben je immers ook voorzitter van het parochiebestuur, zo schrijft het kerkrecht dit ook voor. In bijna alle parochies van ons bisdom hebben we te maken met kerksluitingen. Dit maak ik ook mee in de H Pancratius parochie waar ik nu nog pastoor ben Dit blijft voor velen een verdrietig proces, ook voor mij, maar het is helaas ook een noodzakelijk proces. Met alle kerken die de parochies in ons bisdom telt leven we in een veel te grote jas. Het is ondoenlijk om al die kerken open te houden. Dat geldt ook voor de parochie St. Jan de Doper. Het parochiebestuur heeft daarin al passende en wijze stappen in hun beleid opgenomen. Maar natuurlijk moet er nog heel veel gebeuren, het is een heel proces. Wat moeilijk, verdrietig en pijnlijk is bespreek en deel je tenslotte ook met elkaar. Mede ook biddend om de kracht van Gods Geest.
Ik spreek de hoop uit, vele goede contacten te mogen hebben met het pastorale team, parochiebestuur, de vele vrijwilligers en vrijwilligsters, en met alle parochianen uit de parochie St. Jan de Doper . Ik besef maar al te goed dat ik als pastor, pastoor, het nooit alleen kan, en veel van jullie kan leren. Zo heb ik ook jullie hulp en inspiratie nodig. En ik bid God om zijn zegen en steun voor het werk in onze parochie St. Jan de Doper.
Met vertrouwen zie ik daarom de toekomst tegemoet en kijk uit naar het ontmoeten van vele, voor mij, nieuwe mensen in de geloofsgemeenschappen.
Hartelijke groet, pastoor Hans Hermens
