Jakobus 2: 2 en 3: “Ik bedoel dit: veronderstel, er treedt in uw samenkomst een man binnen, keurig gekleed en met gouden ringen aan zijn vingers, en tegelijkertijd komt er ook een arme aan in schamele kleren; als gij nu opziet tegen de rijk geklede man en hem een ereplaats aanbiedt, terwijl gij tegen de arme zegt: ‘Blijf daar maar staan,’ of: ‘Ga hier op de grond zitten, bij mijn voetbank’.”
We kunnen ons hier wel iets bij voorstellen. Zwervers en mensen die schamel gekleed zijn, daar kijken we toch wel een beetje vreemd van op wanneer ze de kerk binnenkomen. We maken onderscheid ten opzichte wanneer een belangrijk iemand de kerk voor het eerst binnenkomt. Binnen een seconde maken we onderscheid en beoordelen we de situatie. Nu niet anders dan in de tijd van Jakobus. Hij pleit ervoor om geen onderscheidt te maken op sociale status. Wellicht denk je terug aan de tijd van het kopen van plaatsen in de kerk. De rijkste zaten voorin, op de duurste plaatsen, en hoe armer, hoe meer je achterin kwam. Gelukkig is dat voorbij, maar in ons hart misschien niet. Juist in de kerk is er plaats voor iedereen, ongeacht sociale status, rijkdom of intelligentie. De kracht van een geloofsgemeenschap is dat iedereen erbij hoort en dezelfde rechten (en plichten) heeft. Nu nog die vreemdeling, die zwerver, met dezelfde egards ontvangen als de burgemeester of welke hoog geplaatste dorpsgenoot dan ook. Jezus ging als eerste langs bij hen die niet meetelden, daarvoor was Hij gekomen en zo ook wij. De zieken hebben hulp nodig zie Hij.