Pastoor elect den Hartog

Per 1 februari krijgt onze parochie een nieuwe pastoor.

Pastoor den Hartog groeide op in Culemborg en naast het zingen in het kerkkoor speelde hij vanaf zijn 16e jaar de contrabas en basgitaar in een bluesband. Een geweldig leuke tijd. Iedere zaterdagavond werd er met het koor gerepeteerd en daarna gezellig nagepraat met een drankje. Hier ervaarde hij heel sterk een gevoel van verbondenheid, het gemeenschapsgevoel. Na de (nog net) verplichte diensttijd en een studie aan de MMO (Middelbaar Middenstandsonderwijs) ging hij werken voor verschillende automatiseringsbedrijven. Eerst in de binnendienst, later in de buitendienst.

Rond mijn 26e had ik het wel allemaal voor elkaar. Een eigen huis, een leaseauto van de zaak, plezier met mijn band, een rijk en sociaal leven. Maar steeds vaker vroeg ik me af: is dit wat God van mij wil? Wat is het plan dat God met mij heeft? Dat was voor het eerst dat ik besefte dat mijn roeping waarschijnlijk ergens anders lag, maar ik was er toen nog niet klaar voor om die stap te zetten.

Dat kwam pas 10 jaar later. Ik heb er in al die jaren wel steeds rekening mee gehouden dat mijn roeping voor het priesterschap uiteindelijk bevestigd zou worden. Dat is voor mij ook een deel van de bevestiging dat ik deze roeping had. Het was iets dat steeds terugkwam in mijn leven. Steeds weer opnieuw die vraag, die gedachte. Ik ben er vaker met mensen over gaan praten en heb ook contact gezocht met het Ariënsinstituut. Hier ontdekte ik dat heel veel verschillende soorten mensen er uiteindelijk voor kiezen, geroepen worden, om priester te worden. En dat er niet 1 manier is om daartoe te komen.

Mijn roeping voelde toen als een soort zwembadmoment. Je staan aan de rand en twijfelt, moet ik sprinten of niet? Uiteindelijk ben ik gesprongen en terechtgekomen op Bovendonk, het seminarie voor late roepingen. De eerste vier jaar studeer je hier in deeltijd naast je gewone baan. Die vier jaar waren voor mij echt de bevestiging dat ik op de juiste weg was. Ik voelde me volledig thuis, de studie ging goed en na die vier jaar heb ik er dus voor gekozen om mijn baan op te zeggen, mijn huis te verkopen en fulltime verder opgeleid te worden. Dit was bij een pastoor in Twello. Het was een mooie tijd, waar ik veel geleerd heb.

Op 21 mei 2017 ben ik tot diaken gewijd en op 11 november 2017 tot priester. Hierna werd ik benoemd tot parochievicaris in de parochie van Lichtenvoorde en Groenlo in de Achterhoek. Daar heb ik nu drie jaar gewerkt. Ik heb me hier erg welkom gevoeld. De eerste kennismaking met het pastorale team en parochiebestuur van St. Jan de Doper was ook uitermate hartelijk. Ik kijk vol verwachting uit naar mijn eerste periode, waarin ik hoop veel parochianen ten ontmoeten, te leren kennen en te ontdekken hoe alles werkt in deze parochie.

Ik heb me altijd heel erg prettig gevoeld in de Katholieke kerk. het gevoel dat ik nooit alleen ben. Wat er ook gebeurt, er is altijd iemand bij me op wie ik terug kan vallen. En we hebben Maria als voorspreker, als moeder. Die zekerheid straal je denk ik ook uit. Geloven zit in doen en laten. De handen gevouwen voor viering en gebed en de handen uit de mouwen voor de werken van barmhartigheid.

Voor mij is priester zijn het hele leven. het is het samenvallen van alle kleine puzzelstukjes gedurende mijn leven, die me bevestigen dat dit mijn roeping is, handen en voeten te geven aan Jezus Christus.